حمله هراس چیست و چگونه درمان میشود؟
اختلالات اضطرابی که در آن اضطراب از شدت و کیفیت ناهنجار برخوردار است، منجر به آسیب عمده به کار و عملکرد اجتماعی می شود.
فاطمه رفعتی، کارشناس روان شناسی پلیس پایتخت- اختلالات اضطرابی که در آن اضطراب از شدت و کیفیت ناهنجار برخوردار است، منجر به آسیب عمده به کار و عملکرد اجتماعی می شود(اختلال هراس به عنوان یکی از نتایج استرس شدید فرض شده است).
حمله های هراس یک دوره مشخص و شدید ترس و ناراحتی است که در آن حداقل چهار تا علامت های زیر به صورت ناگهانی ظاهر شده و در ظرف ده دقیقه به اوج می رسد:
1-تپش قلب؛ بالا رفتن تعداد ضربان قلب
2-تعریق
3-لرزش
4-احساس تنگی نفس یا بند آمدن نفس
5-احساس خفگی زیر فشار
6-درد یا ناراحتی در قفسه سینه
7-تهوع یا ناراحتی در ناحیه شکم
8-احساس سرگیجه؛ عدم تعادل و سبکی در سر؛ ضعف
9 -مسخ واقعیت و احساس غیر واقعی بودن
10-ترس از دیوانه شدن یا از دست دادن کنترل
11-ترس از مرگ
12-پاراستزی و احساس مور مور شدن
13-لرز یا احساس گرما.
در حقیقت حمله های هراس می توانند بوسیله هیجان شدید و هیجان زدگی یا تقلای جسمانی فراخوانده شود.این اختلال بین سنین 18 تا 25 سالگی و در زنان دو تا سه بار نسبت به مردان شایع تر است.اختلال هراس معمولا یک حالت مزمن با دوره های عود و بهبود است.
درمان های روان تحلیلی و متمرکز بر تحلیل روانی: ممکن است این نوع درمان در درمان اختلال هراس و گذر هراسی مفید باشد.این درمان برای کمک به بیمار برای درک معنی با خود آگاه اضطراب؛نماد موقعیت مورد اجتناب نیاز به فرونشانی تکانه ها و نفع ثانویه تمرکز کند.
شناخت درمانی(درمان شناختی-رفتاری): اغلب این درمان با رفتار درمانی مرتبط است.شناخت درمانی شامل شناخت علت های افکار مضطرب کننده است (مثل افکار غیر منطقی یا ایده های خودکار غلط)و پذیرش شیوه های منطقی تر تفکر.این درمان موثرتر از سایر درمان ها گزارش شده است.
شناخت درمانی شامل: 1-آموزش در مورد ریشه های نشانه های هراس2-بازشناسی این مطلب که ترس از نشانه ها می تواند موجب اضطراب بیشتر شود و نشانه های بیشتری را افزایش دهد.3-شکل دهی به نشانه ها مثل تپش قلب و سرگیجه4-تجدید نظر در گرایش به تعبیر پیامدهای حاصل از نشانه ها.این درمان به عنوان اولین درمان روانشناختی مورد بحث قرار گرفت و به طور خاص برای کاهش فراوانی حمله های هراس مطرح شده است.
درمان برپایه رویارویی: درمان رویارویی نوعی درمان اجتماعی –روانشناختی است که5شامل مرحله است:
1-بیمار باید برای کار با درمانگر متعهد شود(قرارداد کتبی)
2-بیمار باید اهداف مشخص را بنویسد.(مثل کنترل یک نشانه خاص)
3-بیمار احساسات تجربه شده را در طول دوره ای که نشانه ها را دارد شناسایی کند
4-این احساس ها می توانند به رویکردهای گوناگون کنترل اضطراب اضافه شود.مثل تمرین های تنفسی؛ تکنیک های آرمیدگی و...
5-بیمار باید یک دفتر یادداشت از موارد رویارویی با محرک ها و پیامدهای آنها داشته باشد.